

Pracuję z osobami, które czują, że coś w ich życiu przestało działać tak, jakby chcialy. Czasem chodzi o lęk, napięcie, traumę albo trudne relacje. Czasem o nadmierną kontrolę, branie odpowiedzialności za wszystkich dookoła albo takie życie, które z zewnątrz wygląda całkiem dobrze, ale w środku coraz mniej pasuje.
Bardzo interesuje mnie, skąd biorą się nasze reakcje. Co kiedyś pomagały nam zrobić, przed czym chroniły i dlaczego zostały z nami na dłużej.
Wiele sposobów radzenia sobie naprawdę miało kiedyś sens. Pomagały zachować więź, uniknąć odrzucenia, przetrwać przeciążenie albo odzyskać trochę kontroli. Kłopot zaczyna się wtedy, kiedy coś, co kiedyś było potrzebne, dalej działa z automatu, mimo że sytuacja już się zmieniła.
W terapii dużo bardziej interesuje mnie zrozumienie, dlaczego dana reakcja w ogóle się pojawiła i czy nadal jest potrzebna, niż próba szybkiego „pozbycia się” jej. Z tego miejsca łatwiej zacząć zmieniać coś naprawdę, a nie tylko próbować przestać „tak mieć”.
W moim własnym życiu też sporo razy musiałam sprawdzać, co jest naprawdę moje, a co zostało ze strachu, przyzwyczajenia albo dawnych doświadczeń.
Z czasem coraz lepiej zaczęłam odróżniać to, czego rzeczywiście chcę, od tego, co robię dlatego, że kiedyś tak nauczyłam się funkcjonować.
Dlatego temat wolności jest mi bardzo bliski.
Dla mnie wolność w terapii oznacza głównie większy wybór. Żeby obecne sytuacje nie były automatycznie sterowane przez coś, czego nauczyliśmy się wiele lat temu.
Bardzo lubię myśl:
„To wydarzyło się w mojej historii. To mnie ukształtowało. Ale nie musi decydować o wszystkim dalej.”
Korzystam przede wszystkim z CBT, EMDR, ACT, mindfulness i elementów pracy z częściami.
Metody są dla mnie narzędziami. Dobieram je do człowieka, a nie człowieka do metody.
Patrzę na całą jego historię: relacje, w których dorastał, sposób, w jaki nauczył się radzić sobie z emocjami, przekonania o sobie i to, z czym przychodzi teraz.
Bardzo ważna jest dla mnie też sama relacja terapeutyczna. Ludzie nie zmieniają się tylko dlatego, że coś dobrze zrozumieli. Czasem równie ważne jest doświadczenie czegoś inaczej: w ciele, w emocjach i w kontakcie z drugim człowiekiem.
Nie chcę ograniczać wszystkiego do jednej godziny psychoterapii w gabinecie.
Dlatego tworzę też książki i materiały do własnej pracy, prowadzę kameralne grupy, spotkania, warsztaty i wyjazdy.
Lubię tworzyć rzeczy, które pomagają ludziom trochę lepiej rozumieć siebie i sprawdzać, co chcą robić dalej ze swoją historią.
Nie interesuje mnie robienie z ludzi „lepszych wersji siebie”. Bardziej to, żeby mogli zobaczyć, ile z ich obecnego sposobu funkcjonowania naprawdę im służy, a ile jest czymś starym, co zostało z nimi za długo.
Jeśli czujesz, że przyszedł moment, żeby przyjrzeć się swojej historii, swoim relacjom albo temu, co dziś trzyma Cię w miejscu, zapraszam.









